بی خبر از اینکه او کنارم نشسته است و این رایقین دارم 

بی قرار شده ام گناهم نیست آرامشم را از من گرفته اند و به جایی دور

 برده ا ند

جایی که نمی دانم کجاست اما می دانم که خوب جاییست

که اگر خوب نبود اورا به آنجا نمی بردند او را که بهترین بود

در خلوتم خاطراتم را ورق می زنم و جز خوبی چیزی از او به خاطر

 نمی آورم

خاطراتی که با دنیا یی عوضشان نخواهم کرد

اکنون اشک امانم نمی دهد

ای اشک مهلتم ده قطراتت را از جلوی دیدگانم بردار تابتوانم بنویسم

از عزیزترینم بنویسم بلکه ذره ای آرام شوم

از وقتی او رفته نه شروعی دارم نه پایانی نه مبدایی ونه مقصدی

ممکنم نا ممکن گشته سفیدم سیاه و گلم خار گشته  

دیگر شبم سحر نمی شود سه سال است که در شبم شبی تلخ 

با این امید می خوابم و چشم بر هم می گذارم که شاید او را در خواب

ببینم

او را که مانند فرشتگان شده و چه زیبا 

(او را می خواهم)می خواهم این جمله را هزار بارتکرار کنم 

می خواهم این جمله را فریاد بزنم

اگر برا ی لحظه ای شده می خواهم او را ببینم و بر دستانش بر دستان

 گرمش

بوسه زنم 

تقدیم به ستاره غروب کرده ام 

به محراب دلم به عبادتگاه جانم

به او که ویرانه ی دلم به یادش همچون آتشکده ای خموش متروک

است

به او که گرچه غروب کرده 

اما هنوز پرتو های نور وجودش را حس می کنم